Afscheid Peter Dijkshoorn

Peter Dijkshoorn, bestuurder bij Accare en de Nederlandse ggz neemt afscheid:

Hij stelt compromisloos hoge ambities voor de jeugdhulp in Nederland. Om de beweging naar nul kinder­mishandelingen, nul suïcide, nul separaties en nul uithuisplaatsingen te versnellen. En blijft erachter staan, zoals hij ook zijn medewerkers erachter laat staan. Zelfs als het ingewikkeld wordt. Of als het op kritiek stuit. In september neemt kinderpsychiater Peter Dijkshoorn afscheid als bestuurder bij Accare. Daarmee stopt ook zijn rol als portefeuillehouder waardenetwerk ‘Gezond Opgroeien’ in het bestuur van de Nederlandse ggz. Een gesprek.

“Blijf voor die hoge doelen gaan.”

Even voor de goede orde: natuurlijk verdwijnt Dijkshoorn niet uit het netwerk. De nieuwe organisatiestructuur van de Nederlandse ggz gaat juist uit van de netwerkgedachte. “Dus ook in mijn nieuwe functie als ambassadeur lerend jeugdstelsel bij de Vereniging Nederlandse Gemeenten hoor ik er helemaal bij, vind ik, per definitie.” Dijkshoorn gaat er aan de slag met dezelfde thematiek, alleen dan landelijk. Ook de afgelopen jaren heeft Dijkshoorn zich hard gemaakt om de jeugdhulp in de ‘lerende modus’ te krijgen. “Leren wil ook zeggen dat je fouten mag maken. Dat overigens niet hetzelfde is als ‘het uitrollen van allerlei plannetjes’. Nee, leren moet wel gebaseerd zijn op opgebouwde kennis. Daar gaan soms jaren overheen.”

“Leren moet gebaseerd zijn op opgebouwde kennis. Daar gaan soms jaren overheen.”

Morgen een oplossing. Dat gaat niet. Dat gaat bij kanker ook niet. “Als wij niet kunnen voorkomen dat iemand zich suïcideert, dan zijn we daar stuk van. Maar dat niet alleen. In de jeugdhulp voelen we daarbovenop echter dat we iets niet goed hebben gedaan, dat we gefaald hebben. Daar moeten we vanaf. Het staat ons leren in de weg.” We hebben veel bereikt in de jeugdhulp, vindt Dijkshoorn. “En natuurlijk belichten we vaak wat er nog niet goed gaat. Maar hé, kijk ‘ns waar we vandaan komen. Alleen al in mijn eigen organisatie; we hadden vijftien jaar geleden 400 separaties per jaar. Nu gemiddeld nog nul tot vijf.” De jeugdhulpverlening is een sector geworden met veel specialismes. Die hebben zich voor het grootste deel los van elkaar ontwikkeld. “Voor een complete jeugdaanpak is het belangrijk dat die specialismes nu weer bij elkaar komen. De specialismes moeten zich ook eerder in de keten laten zien. Zo worden problemen eerder gesignaleerd, door de experts die er verstand van hebben.

“We moeten als samenleving ervoor zorgen dat we kinderen helpen zich vrij te laten voelen over wie ze zijn.”

Netwerkjeugdhulp is daarom het sleutelwoord. Dat betekent niet alleen goed samenwerken binnen het jeugddomein, maar ook daarbuiten. Met de volwassenzorg, met gemeentelijke organisaties, ziekenhuizen en zorgverzekeraars. “De verkokering tegengaan, zonder je verworven specialistische kennis overboord te gooien”, vat Dijkshoorn samen.

Nul separaties, nul uithuisplaatsingen, nul suïcides en nul kindermishandelingen; er is veel gebeurd om deze doelen te benaderen. Maar uiteraard, het werk is nog lang niet klaar. Het aantal zelfdodingen onder jongeren bijvoorbeeld. Daar was in 2017 nog een flinke piek in te zien. “Een van de verklaringen was dat jongeren problemen ervoeren met hun seksuele identiteit. Dan moeten we als samenleving ervoor zorgen dat we kinderen helpen zich vrij te laten voelen over wie ze zijn. Dat is natuurlijk niet in vijf jaar gebeurd.” Waar hij trots op is? Een stilte. Dan toch. Op de afname van het aantal separaties binnen zijn organisatie. Op de veel korter durende klinische behandeling, van tien maanden naar gemiddeld drie weken. En bijna alle kinderen gaan daarna naar huis. En met de Nederlandse ggz: “Het niet meer separeren hebben we goed op de agenda gekregen. En waar dat nog niet is gestopt, daar is er de ambitie om het wel te laten stoppen.” Daarom, vindt Peter Dijkshoorn, nu hij afzwaait: “Blijf voor die grote doelen gaan. Het zijn doelen voor gezinnen en kinderen, doelen voor de samenleving.”

©September 2020